پروين اعتصامي در سال 1285 هجري شمسي در خانواده اي دانش پرور و اهل قلم به دنيا آمد . در دوران کودکي، زبان هاي فارسي و عربي را زير نظر معلمين خصوصي در منزل و زبان انگليسي را در مدرسه آمريکاييها فراگرفت.
ذوق سرشار و وجدان بيدار پروين با آشناييش به فنون ادب درهم آميخت و وي را در زمان حيات کوتاه خود به جايگاه بلندي رساند.
ديوان پروين ، شامل 248 قطعه شعر مي باشد که 65 قطعه از آن به صورت مناظره مي باشد، که به شيوه اي هنرمندانه به پند و اندرز و شرح پريشاني مستمندان و انتقاد از عالمان بي عمل مي باشد.


مناظره ميان گل و گياه ، نخ و سوزن ، سير و پياز ، مور و مار، ديگ و تاوه ، مست و هشيار .....که با طنزي لطيف همراه است ، گوياي اشاراتي است واضح و روشن که وي در آن ها به ترسيم فساد و تزوير اجتماع زمان خود مي پردازد. بنابراين شعر پروين از برجسته ترين نمونه هاي شعر تعليمي به حساب مي آيد.


پروين رمز عظمت و بزرگي انسان را در گرو تربيت يافتن در دامان مادر مي داند و مي گويد:


اگر افلاطن و سقراط بوده اند بزرگ
بزرگ بوده پرستار خردي ايشان.
به گاهواره مادر بسي خفت ،
سپس به مکتب حکمت حکيم شد لقمان.


پروين زني صريح اللهجه و صادق بود که اعتقاد داشت بايد از سر جان به جانبداري از حقيقت برخاست و سخن حق را به هر قيمتي به زبان جاري کرد :


وقت سخن مترس و بگو آنچه گفتني است
شمشير روز معرکه زشت است در نيام!


پروين پادشاهان را به گرگهايي تشبيه نموده که لباس شبان بر تن کرده اند و در جايي از زبان پيرزني
مي گويد:
ما را به چوب و رخت شباني فريفته است
اين گرگ سالهاست که با گله آشناست!


پروين در سال 1320 هجري شمسي ديده از جهان فروبست.